Oud-wielrenster Roxane Knetemann (39) werd geconfronteerd met oude angsten tijdens een training voor een schanssprong tijdens de Red Bull District Ride in Groningen, een ervaring die ze omschreef als “killing”. Hoewel de uitdaging, het springen van een schans op een mountainbike, op het eerste gezicht een leuke afwijking leek, bracht het de angst voor valpartijen terug die ze had ervaren tijdens haar professionele wielrennerscarrière.
Roxane Knetemann nam deel aan het voorprogramma van de Red Bull District Ride in Groningen, waar ze samen met Jeffrey Hoogland een schanssprong op een mountainbike uitvoerde. De sprong, bedoeld als een uitdaging om haar comfortzone te vergroten, bleek echter een onverwachte emotionele tol te eisen. Knetemann beschreef de ervaring als "mega vet en veel te kort," maar gaf ook toe dat ze achter de op het oog eenvoudige actie een diepgewortelde angst ervoer. Ze merkte dat het overwinnen van deze angst fysiek veel veeleisender was dan ze initieel had ingeschat.
De terugkeer van de angst was verrassend, aangezien Knetemann dacht deze te hebben overwonnen. Ze omschreef het als een "schrammetje in het geheugen" dat door eerdere valpartijen was ontstaan. Deze angsten, die ze in haar wielrennerscarrière had ervaren, kwamen tijdens de training weer naar boven en beïnvloedden haar prestaties. De ervaring toonde aan dat het overwinnen van angsten een complex en soms terugkerend proces kan zijn, zelfs voor atleten met een sterke fysieke basis.
Gelukkig kreeg Knetemann steun van haar coach, Pim Scheers, die haar hielp om de angst te beheersen. Scheers, zelf deelnemer aan het hoofdprogramma, wist de situatie te de-escaleren en Knetemann te helpen de sprong met meer vertrouwen te maken. De ervaring benadrukt het belang van mentale begeleiding, zelfs voor topatleten die fysiek al op een hoog niveau presteren.
Roxane Knetemann, geboren in Roosendaal, heeft een indrukwekkende carrière in het wielrennen achter de rug. Ze was een succesvolle profwielrenster, actief van 2005 tot 2016, met onder andere een bronzen medaille op de Olympische Spelen van Londen in 2012 op de ploeg achtervolging. Na haar professionele wielrennerscarrière zocht Knetemann nieuwe uitdagingen, waarbij ze zich steeds vaker waagt aan sporten buiten haar comfortzone.
De angst voor valpartijen is een bekend fenomeen in de topsport, vooral in disciplines waar snelheid en risico hand in hand gaan. Wielrennen, met zijn hoge snelheden en potentieel voor crashes, kan een traumatische ervaring achterlaten bij atleten, zelfs als ze fysiek herstellen. Deze ervaringen kunnen leiden tot een angst om te vallen, die de prestaties kan beïnvloeden en de motivatie kan ondermijnen.
De Red Bull District Ride is een jaarlijks evenement dat plaatsvindt in Groningen en een platform biedt voor verschillende extreme sporten, waaronder slopestyle mountainbiken. Het evenement trekt zowel professionele atleten als enthousiastelingen aan en staat bekend om zijn innovatieve en spectaculaire acts. De uitdaging voor Knetemann paste binnen deze context van het zoeken naar nieuwe grenzen en het overwinnen van persoonlijke obstakels.
Knetemann's openhartigheid over haar angsten heeft veel reacties op social media en in de media opgewekt. Veel volgers en andere atleten hebben haar steun betuigd en haar moed geprezen om haar kwetsbaarheid te delen. De ervaring heeft een discussie aangewakkerd over de mentale aspecten van topsport en het belang van mentale begeleiding voor atleten.
De ervaring heeft Knetemann ertoe aangezet om haar aanpak van nieuwe uitdagingen te heroverwegen. Ze erkent dat fysieke voorbereiding alleen niet voldoende is en dat mentale veerkracht een cruciale rol speelt in het overwinnen van obstakels. Hoewel ze aangeeft dat ze de sprong nog wel eens zou willen doen, zal ze in de toekomst meer aandacht besteden aan de mentale aspecten van haar training.
De ervaring kan ook een positieve invloed hebben op de perceptie van topsport. Door openlijk te spreken over haar angsten, helpt Knetemann om de taboes rondom mentale gezondheid in de sport te doorbreken en atleten aan te moedigen om hulp te zoeken wanneer dat nodig is. Dit kan bijdragen aan een cultuur van openheid en acceptatie in de sportwereld.