Netwerkborrels, vaak gepresenteerd als essentiële stappen voor carrièreontwikkeling, blijken voor velen een bron van ongemak en zelfs afkeer te zijn, zo blijkt uit de observaties van columnist en ondernemer Thijs Launspach. Zijn ervaringen, gedeeld in een reeks columns, resoneren met een bredere psychologische trend: de erkenning dat netwerken, hoewel effectief, een ongemakkelijke en soms zelfs ‘vieze’ ervaring kan zijn.
Thijs Launspach, een eenmanszaak die regelmatig wordt uitgenodigd voor netwerkborrels, beschrijft de ervaring als een worsteling. Het idee om met mensen te praten met het expliciete doel om er iets voor je carrière aan te hebben, voelt voor hem onnatuurlijk en ongemakkelijk. Hij geeft toe dat hij vaak vastloopt, zich langer dan gewenst met bekenden vergaart en moeite heeft om nieuwe contacten te leggen. De onverwachte vraag naar het inkomen, vaak gesteld door een onbekende, onderstreept de oppervlakkigheid die hij ervaart.
Launspach’s ervaringen zijn niet uniek. Psychologische studies bevestigen dat het gevoel van ongemak en onechtheid bij netwerkborrels wijdverspreid is. Hoewel netwerken aantoonbaar een positieve invloed heeft op het salaris en de carrière, blijft de praktische uitvoering voor velen een uitdaging. De druk om een bepaald doel te bereiken – het ‘halen’ van een specifiek contact – kan de ervaring verder versterken.
De columnist benadrukt dat hij niet de enige is die zich op deze bijeenkomsten ongemakkelijk voelt. Hij beschrijft het gevoel als een ‘sulletje voelen’, een erkenning van de sociale druk en de verwachtingen die aan netwerken verbonden zijn. De combinatie van het gevoel van onechtheid en de druk om een bepaald resultaat te behalen, kan de ervaring negatief beïnvloeden.
Netwerken is in de moderne arbeidsmarkt een steeds belangrijker wordende vaardigheid. Onderzoek toont aan dat mensen die effectief netwerken, significant hogere salarissen verdienen en meer carrièremogelijkheden aangrijpen. Dit maakt netwerkborrels, ondanks hun ongemakkelijke karakter, tot een verplicht onderdeel van veel professionele agenda’s.
De druk om te netwerken is deels een gevolg van de veranderende aard van werk en carrière. Traditionele, hiërarchische structuren maken plaats voor meer flexibele en projectgebaseerde samenwerkingen. In deze omgevingen is het vermogen om relaties op te bouwen en te onderhouden cruciaal voor succes. Netwerkborrels worden dan gepresenteerd als een ideale gelegenheid om deze relaties te smeden.
De paradox is dat de noodzaak om te netwerken, juist de ongemakkelijkheid kan versterken. De druk om een doel te bereiken en een goede indruk te maken, kan leiden tot stress en angst. Dit kan de sociale vaardigheden belemmeren en de ervaring nog onaangenaam maken. De vraag hoe je ‘goed netwerken’ doet, blijft voor velen een raadsel.
Launspach erkent de waarde van netwerken, maar is ook op zoek naar manieren om de ongemakkelijkheid te verminderen. Hij suggereert dat het bepalen van een duidelijk doel voor de borrel – wat je ‘komt halen’ – de ervaring kan verbeteren. Hoe specifieker het doel, hoe gerichter de interacties kunnen zijn en hoe minder verloren de tijd aan oppervlakkige gesprekken.
Het vooraf bepalen van een doel kan helpen om de focus te behouden en de druk om te ‘presteren’ te verminderen. In plaats van te proberen iedereen te ontmoeten, kan men zich concentreren op een paar specifieke contacten die relevant zijn voor de eigen doelen. Dit kan de ervaring minder overweldigend maken en de kans op een inhoudelijk gesprek vergroten.
De columnist benadrukt dat het belangrijk is om realistisch te zijn over de verwachtingen. Netwerken is niet per se leuk, maar het is wel effectief. Door de ongemakkelijkheid te erkennen en te accepteren, kan men de ervaring minder negatief beleven en de voordelen ervan maximaliseren.