Krachtige leadparagraaf Tijdens het Horst Arts & Music Festival in Nederland presenteert kunstenaar Yoshi Sodeoka zijn videoprojectie ‘Isoray’ op een 80 me...
Krachtige leadparagraaf Tijdens het Horst Arts & Music Festival in Nederland presenteert kunstenaar Yoshi Sodeoka zijn videoprojectie ‘Isoray’ op een 80 meter hoge koeltoren, waarin hij de grens tussen natuur en technologie onderzoekt. Het werk combineert romantische nostalgie met futuristische beelden, en onderzoekt hoe kunst en technologie elkaar beïnvloeden in een tijd van snelle evolutie.
Yoshi Sodeoka’s ‘Isoray’ is een videoprojectie die op de koeltoren van het Horst Arts & Music Festival wordt getoond, een locatie die symbolisch staat voor industriële geschiedenis en moderne innovatie. De installatie presenteert een wereld waarin figuratieve vogels en abstracte pijlen kriskras door elkaar bewegen, een visuele metafoor voor de spanning tussen natuurlijke en artificiële realiteit. Sodeoka legt uit dat zijn werk begint met een analyse van menselijk en dierlijk gedrag, waarna hij een nieuw systeem creëert dat een ‘volledig nieuwe wereld’ vormt. Deze wereld is volledig artificieel, maar voelt natuurlijk, een paradox die centraal staat in zijn creatieve proces.
De projectie maakt gebruik van technieken als 3D- en 2D-programmering, vibe coding en Three.js, een JavaScript-bibliotheek die wordt gebruikt voor 3D-weergave op het web. Sodeoka benadrukt dat zijn werk een lagenstructuur heeft: zon, rook, bewegende objecten en verschillende camerahoeken, die ontstaan vanuit een intuïtieve invalshoek. Deze combinatie creëert een spanning tussen gevoelens, wat hij beschrijft als een kern van zijn esthetiek. De installatie is geen directe politieke statement, maar een reflectie op de menselijke ervaring en de rol van technologie in het vormgeven van die ervaring.
Sodeoka benadrukt dat zijn werk geen bepaald politiek of filosofisch statement bevat, maar dat het eerder een emotionele en esthetische ervaring is. Hij vergelijkt zijn proces met muziek, waarbij bepaalde elementen, zoals een ‘warme, zonnige gloed’, nostalgische gevoelens kunnen oproepen. Zijn werk combineert romantische nostalgie met bevreemde futuristische beelden, een contrast dat hij als een kern van zijn creatieve visie beschrijft.
De interactie met het publiek speelt een centrale rol in zijn werk. Sodeoka verhaalt over een incident waarbij een bezoeker hem vroeg het groen in zijn video’s te verwijderen, wat hij als ‘niet logisch’ beschouwde. Zijn weigering leidde tot een abrupte botsing tussen natuur en greenscreen, een moment dat hij als het ‘statement’ van het werk beschrijft. Deze ambivalentie, waarbij het publiek verschillende interpretaties kan geven, is voor Sodeoka een essentieel aspect van kunst.
Sodeoka benadrukt dat technologie, en in het bijzonder AI, een cruciale rol speelt in zijn werk, maar dat het als een instrument moet worden gebruikt, niet als een verlengde van het creatieve denkproces. Voor ‘Isoray’ gebruikte hij een programma dat hij in een week ontwikkelde, met een verfijningstijd van twee maanden. Zonder AI-codering was videokunst op deze schaal volgens hem niet mogelijk. Hij ziet de evolutie van technologie als een snelle cyclus, die vanuit de jaren ’90, met een sterke ‘doe-het-zelf’ mentaliteit, tot vandaag is veranderd in een tijden van sjablonen en AI.
De installatie is een voorbeeld van hoe kunstenaars technologie gebruiken om grenzen te verleggen, maar ook om vragen te stellen over de relatie tussen mens, natuur en machine. Voor Sodeoka is het een plek waar romantiek en futurisme samenkomen, en waar het publiek een rol speelt in het vormgeven van de betekenis.
