De doorrekening van de programma’s geeft politieke partijen wapens om naar elkaar uit te halen: ‘Beloftes voor gratis bier kunnen niet meer’

## Politieke partijen blootgesteld door CPB-doorrekeningen: beloften onder de loep en kritiek op de loer Den Haag – De doorrekeningen van de verkiezingsprogramma’s door het Centraal Planbureau (CPB) en het Planbureau voor de Leefomgeving (PBL) hebben een explosief effect op de aanloop naar de Tweede Kamerverkiezingen. De cijfers onthullen de financiële gevolgen van de plannen van de partijen, en bieden tegelijkertijd munitie voor politieke aanvallen. Partijen die in hun verkiezingsprogramma’s ambitieuze doelen stellen, worden nu geconfronteerd met de realiteit van de kosten en de impact op de staatsfinanciën. Het CPB concludeert dat acht van de twaalf partijen hun plannen voorleggden aan de rekenmeesters. Opvallend is de afwezigheid van de BoerBurgerBeweging (BBB), de Partij voor de Vrijheid (PVV) en Pieter Omtzigt, die weigerden hun programma’s te laten doorrekenen. Volt scoort het beste in het terugdringen van het staatstekort, met een prognose van 2,2 procent. VVD, D66 en ChristenUnie blijven met 2,9 procent onder de Europese grens van 3 procent, terwijl GroenLinks-PvdA precies op die grens uitkomt. CDA (3,2 procent), SGP (3,6 procent) en JA21 (3,8 procent) schieten er overheen. De methoden om het tekort terug te dringen verschillen aanzienlijk. De VVD onderscheidt zich door een forse bezuiniging op de overheidsuitgaven, met een bedrag van circa 10 miljard euro. In schril contrast daarmee willen Volt, D66 en GroenLinks-PvdA de uitgaven juist verhogen, gefinancierd door hogere belastingen, met name op vermogens en bedrijfswinsten. GroenLinks-PvdA heeft de meest ambitieuze plannen op het gebied van belastingverhogingen, met een extra belastingopbrengst van bedrijven van maar liefst 25 miljard euro. De doorrekeningen laten ook zien dat alle acht partijen streven naar koopkrachtgroei. GroenLinks-PvdA komt hierin het beste uit de bus, met een verwachte plus van 3,3 procent, voornamelijk door de ambitieuze plannen om het minimumloon en de uitkeringen te verhogen. De VVD wil het minimumloon met 5 procent verhogen, zonder dat dit direct gevolgen heeft voor de uitkeringen, hoewel de AOW wel een kleine verhoging (0,7 procent) krijgt. D66 gaat voor een verhoging van 10 procent, waarbij de koppeling met de uitkeringen wel in stand wordt gehouden, wat een kostenpost van 5,6 miljard euro met zich meebrengt. GroenLinks-PvdA wil het minimumloon met maar liefst 13,3 procent verhogen, wederom met behoud van de koppeling aan de uitkeringen. De PBL waarschuwt dat de doelen van D66, Volt en GroenLinks-PvdA om een klimaatneutraal Nederland te realiseren in 2040, waarschijnlijk niet gehaald zullen worden met hun huidige plannen. Dit contrast met de beloftes in de verkiezingsprogramma’s, waar de partijen juist een groenere toekomst beloven, zorgt voor kritische vragen en potentieel verlies van geloofwaardigheid. De doorrekeningen hebben een tweeledige impact op de campagne. Enerzijds dwingen ze partijen om hun plannen in de praktijk te toetsen en de financiële consequenties te onder ogen te zien. Jesse Klaver (GroenLinks-PvdA) sprak in het Tweede Kamergebouw over de noodzaak om “met de billen bloot” te zijn en de beloften te onderbouwen met concrete cijfers. Anderzijds bieden de resultaten partijen de mogelijkheid om elkaar aan te vallen en de zwakke punten van de concurrentie te benadrukken. De VVD wordt bijvoorbeeld bekritiseerd voor het schrappen van alle ontwikkelingshulp, een beslissing die in het verkiezingsprogramma nog werd afgezwakt met de belofte om de hulp “onder het vergrootglas te leggen”. Het CDA wordt aangeklaagd voor het bagatelliseren van de verhoging van het minimumloon. De doorrekeningen markeren een cruciaal moment in de verkiezingscampagne. Ze dwingen de partijen om hun plannen te verduidelijken en de realiteit van de Nederlandse economie te accepteren. De uitkomsten zullen ongetwijfeld leiden tot intensievere debatten en een scherpere focus op de financiële haalbaarheid van de politieke programma's. **Kernfeiten:** * Het CPB en PBL hebben de verkiezingsprogramma's van acht partijen doorberekend. * Volt scoort het beste in het terugdringen van het staatstekort (2,2%). * GroenLinks-PvdA wil 25 miljard euro extra belasting van bedrijven innen. * GroenLinks-PvdA wil het minimumloon het meest verhogen (13,3%). * Het PBL waarschuwt dat klimaatdoelen van D66, Volt en GroenLinks-PvdA mogelijk niet gehaald worden. * De VVD schrapt alle ontwikkelingshulp. * Het CDA doet weinig extra om het minimumloon te verhogen. * De VVD wil bezuinigen op overheidsuitgaven met 10 miljard euro. * BBB, PVV en Pieter Omtzigt hebben hun programma's niet laten doorrekenen. * De doorrekeningen bieden partijen munitie voor politieke aanvallen. **Achtergrond:** De doorrekeningen van verkiezingsprogramma's door het CPB en PBL zijn een institutionele traditie in Nederland, die begon in de jaren '80. Het doel is om burgers en politici een realistisch beeld te geven van de financiële en maatschappelijke gevolgen van de plannen van de partijen. Dit helpt bij het vormen van een geïnformeerd politiek oordeel en voorkomt onrealistische beloften tijdens de campagne. De doorrekeningen hebben de afgelopen jaren een belangrijke rol gespeeld in het politieke debat, en hebben soms geleid tot herzieningen van verkiezingsprogramma's. De afwezigheid van BBB, PVV en Omtzigt is opmerkelijk en roept vragen op over de transparantie en de bereidheid om de kritische blik van de rekenmeesters te accepteren. **Media perspectief:** Beide bronnen, geschreven door Tobias den Hartog, benaderen het nieuws vanuit een vergelijkbaar, zakelijk perspectief. Ze leggen de nadruk op de feitelijke resultaten van de doorrekeningen en de impact op de politieke campagne. De tweede bron legt meer nadruk op de strategische manier waarop partijen de cijfers gebruiken om elkaar aan te vallen en hun eigen positie te versterken. Beide artikelen benadrukken de ironie van partijen die in hun verkiezingsprogramma's ambitieuze doelen stellen, maar in de doorrekeningen geconfronteerd worden met de praktische beperkingen en de financiële consequenties.