Al twintig jaar lang documenteert een moeder in Den Haag de groei van haar dochter door jaarlijks een foto te maken voor het iconische schilderij 'Victory Boogie Woogie' van Piet Mondriaan, een unieke traditie die een onverwachte spiegel is van zowel de tijd als de persoonlijke ontwikkeling. De foto’s vormen een bijzondere visuele kroniek, waarbij de camera-apparatuur van de moeder zelf ook een evolutie doormaakt.

De Traditie van een Moeder en Dochter

Anne Karine Lemstra (59) en haar dochter Becca (23) hebben een bijzondere traditie in stand gehouden: elk jaar poseren ze voor de 'Victory Boogie Woogie' in het Kunstmuseum Den Haag. Deze traditie begon twintig jaar geleden, toen Becca nog een peuter was. De foto’s vormen een unieke visuele documentatie van Beccas groei, een soort kunstzinnige variant op de traditionele streepjes op de deurpost. De jaarlijkse foto's worden nu samengesteld in een collage die een fascinerend overzicht geeft van de veranderende jaren en de persoonlijke ontwikkeling van Becca.

De oorsprong van de traditie ligt in een cadeau van Beccas vader: een poster van 'Victory Boogie Woogie' voor op haar kamer. Becca noemde het schilderij al snel "haar schilderij", omdat ze als driejarige er precies onder paste. Een jaar later merkte ze op dat ze was gegroeid en hield haar hoofd schuin om de lijst te laten zien, wat de inspiratie vormde voor de jaarlijkse foto’s. De kledingkeuze van Becca speelt ook een rol; ze kiest kleding die representatief is voor het jaar waarin de foto wordt gemaakt.

Anne Karine, de moeder, wijst met plezier op de verschillende camera's die ze in de loop der jaren heeft gebruikt, van digitale Sony's tot haar eerste Nikon. De collage toont een duidelijke evolutie van de fotografietechnologie. Becca zelf heeft soms bedenkingen over bepaalde foto’s, en wil sommige zelfs laten verwijderen, maar haar moeder houdt vol: “Het groeidoel was dit vlakje”, verwijzend naar een specifiek punt op het schilderij.

'Victory Boogie Woogie' en Mondriaan

'Victory Boogie Woogie' is een onvoltooid werk van de Nederlandse kunstenaar Piet Mondriaan, dat hij in de jaren '40 creëerde in New York. Het schilderij is een belangrijk voorbeeld van zijn abstracte stijl, gekenmerkt door de combinatie van primaire kleuren, rechte lijnen en rechthoeken. Mondriaan, geboren in 1872, was een van de belangrijkste figuren in de De Stijl-beweging, die streefde naar een universele, harmonieuze kunstvorm.

De 'Victory Boogie Woogie' is een complex en dynamisch werk, dat de energie van de jazzmuziek en de Amerikaanse cultuur weerspiegelt. Het schilderij werd na Mondriaans dood in 1944 voltooid door zijn assistent en is nu een van de belangrijkste werken in de collectie van het Kunstmuseum Den Haag. De iconische status van het schilderij maakt het een perfecte achtergrond voor de unieke traditie van Anne Karine en Becca.

De keuze voor dit specifieke schilderij als achtergrond voor de jaarlijkse foto's is symbolisch. Het vertegenwoordigt een constante, een ankerpunt in de veranderende levens van moeder en dochter. Terwijl Becca groeit en verandert, blijft 'Victory Boogie Woogie' een herkenbaar en betekenisvol referentiepunt.

De Betekenis van een Persoonlijke Kroniek

De traditie van Anne Karine en Becca is meer dan alleen een reeks foto’s; het is een persoonlijke kroniek die de tijd vastlegt en de band tussen moeder en dochter versterkt. De foto’s bieden een uniek perspectief op de groei van een kind, en tegelijkertijd een reflectie van de veranderende mode, technologie en tijdsgeest.

De traditie heeft ook een humoristische component. Beccas pogingen om de 'Victory Boogie Woogie' te overtreffen, en haar soms wisselende gevoelens over de foto’s, zorgen voor een luchtige en relatable dynamiek. De foto’s zijn een document van een persoonlijke reis, vol van liefde, humor en een diepe verbinding.

De traditie heeft ook een lokale bekendheid verworven, met publicaties in de lokale media. Dit heeft de uniekheid van de foto's benadrukt en de aandacht gevestigd op de bijzondere band tussen moeder en dochter. De foto’s dienen als een inspiratiebron voor andere families om hun eigen unieke tradities te creëren.