Itay Garmy (Volt) stopt als raadslid: ‘Ik begon echt te wankelen na die motie van Kati Piri in de Tweede Kamer’

## Amsterdamse politiek in transitie: Raadslid Garmy stopt door toename antisemitisme en politieke druk, terwijl Bergkamp afscheid neemt van Kamer Amsterdam – De Amsterdamse gemeenteraad en de nationale politiek staan op het punt ingrijpende veranderingen te ondergaan. Itay Garmy, raadslid voor Volt, heeft zijn vertrek aangekondigd, mede als gevolg van toenemende antisemitisme en de druk van politieke debatten. Tegelijkertijd neemt Vera Bergkamp, na twaalf jaar als volksvertegenwoordiger, afscheid van de Tweede Kamer, een periode die werd gekenmerkt door polarisatie en persoonlijke aanvallen. Beide vertrek illustreren een groeiende trend van politieke uitputting en de toenemende polarisatie in de Nederlandse politiek. Garmy’s beslissing om te stoppen is een direct gevolg van de toenemende haat en de noodzaak tot beveiligingsmaatregelen die hij ervoer vanwege zijn Joodse en Israëlische achtergrond. Al tijdens de campagne voor de gemeenteraadsverkiezingen van 2022 werd hij geconfronteerd met aanvallen, en de situatie is sindsdien verslechterd. Hij werkte de afgelopen jaren samen met Denkraadslid Sheher Khan, een pro-Palestijnse moslim, om de debatten over Israël en Gaza te temperen. Hun inspanningen werden geprezen door prominenten, waaronder burgemeester Femke Halsema, maar de constante druk en de polarisatie hebben hun tol geëist. "Het voelde steeds vaker alsof ik er voortdurend mee bezig was, zonder dat ik er wezenlijk iets mee kon veranderen," verklaart Garmy. Hij benadrukt dat de Amsterdamse politiek, hoewel relatief gematigd in vergelijking met andere steden, toch een platform is geworden voor verhitte en polariserende debatten. Het recente debat over de neutraliteit van ambtenaren en hun recht om te demonstreren tegen het leed in Gaza, illustreert de toenemende spanningen. Garmy stelt dat de discussie snel escaleerde naar extreme posities, wat de frustratie en de politieke uitputting verder vergrootte. De vertrek van Garmy is onderdeel van een bredere trend in de Amsterdamse gemeenteraad, waar 16 van de 45 raadsleden niet herkiesbaar zijn. Dit leidt tot een aanzienlijke wisseling van de wacht en het verlies van waardevolle kennis en ervaring. De redenen voor deze leegloop zijn divers, variërend van de hoge werkdruk tot persoonlijke overwegingen en partijpolitieke beslissingen. Tegelijkertijd neemt Vera Bergkamp afscheid van de Tweede Kamer. Haar voorzitterschap, dat begon na het turbulente 1 april debat van 2020, werd gekenmerkt door een constante strijd om gezag en legitimiteit. Ze moest zich vanaf dag één verdedigen tegen de beschuldiging dat ze haar positie te danken had aan politiek gekonkel, en niet aan haar kwaliteiten. Deze aanvallen, die ze beschrijft als "persoonlijk" en "een weerspiegeling van deze tijd," hebben haar zwaar te zwaar gevallen. Bergkamp is trots op de resultaten die ze heeft behaald tijdens haar termijn, zoals haar lobbywerk voor Johan van Laarhoven, die ten onrechte in Thailand werd vastgehouden, en haar inspanningen om ouders de mogelijkheid te geven levenloos geboren kinderen te laten registreren. Ze kijkt terug op een periode van persoonlijke aanvallen, maar ook op mooie momenten, zoals de ontvangst van de Oekraïense president Zelensky. Haar vertrek, samen met dat van Garmy, onderstreept de toenemende polarisatie en de persoonlijke tol die de politiek eist. Beide vertrekkers benadrukken de noodzaak van een constructievere en minder polariserende politieke cultuur. De leegloop in de gemeenteraad en het vertrek van Bergkamp uit de Kamer, signaleren een moment van reflectie voor de Nederlandse politiek, en roepen de vraag op hoe de kwaliteit van het politieke debat en de betrokkenheid van talentvolle individuen kan worden gewaarborgd. De komende verkiezingen en de nieuwe gezichten die zich zullen presenteren, zullen bepalend zijn voor de toekomstige koers van de Amsterdamse en nationale politiek. **Kernfeiten:** * Itay Garmy (Volt) stopt als raadslid in Amsterdam vanwege antisemitisme en politieke druk. * Vera Bergkamp neemt afscheid van de Tweede Kamer na twaalf jaar. * 16 van de 45 raadsleden in Amsterdam zijn niet herkiesbaar. * Garmy werkte samen met Sheher Khan om de debatten over Israël en Gaza te temperen. * Bergkamp lobbyde voor Johan van Laarhoven en stelde zich in voor ouders van levenloos geboren kinderen. * Bergkamp ervoer persoonlijke aanvallen en een gebrek aan gezag als Kamervoorzitter. * Beide vertrek illustreren een groeiende trend van politieke uitputting en polarisatie. * De vertrek signaleren een moment van reflectie voor de Nederlandse politiek. **Achtergrond:** De recente ontwikkelingen in Amsterdam en Den Haag komen voort uit een context van toenemende polarisatie in de Nederlandse politiek. De discussie over Israël en Palestina is in Nederland steeds intenser geworden, mede door de gebeurtenissen in de regio en de versterking van extremistische geluiden. Dit heeft geleid tot een klimaat van angst en intimidatie voor politieke actoren, zoals Garmy, die zich publiekelijk uitspreken over deze gevoelige kwesties. Tegelijkertijd is de politieke cultuur in Den Haag steeds agressiever geworden, met persoonlijke aanvallen en een gebrek aan respect tussen verschillende politieke partijen. De vertrek van zowel Garmy als Bergkamp zijn symptomen van deze bredere trends en onderstrepen de noodzaak van een herziening van de manier waarop politiek wordt bedreven in Nederland. De leegloop in de gemeenteraad van Amsterdam is een direct gevolg van de hoge werkdruk en de toenemende polarisatie, terwijl Bergkamps vertrek uit de Kamer een teken is van de persoonlijke tol die de politiek eist. **Media perspectief:** De berichtgeving over de vertrek van Garmy en Bergkamp verschilt in focus. De bronnen benadrukken de persoonlijke aspecten van hun beslissingen, waarbij Garmy’s ervaring met antisemitisme en Bergkamp’s worsteling met persoonlijke aanvallen centraal staan. Beide artikelen erkennen de bredere context van politieke polarisatie en de leegloop in de politiek, maar de nadruk ligt op de individuele verhalen en de persoonlijke impact van hun politieke betrokkenheid. De artikelen presenteren een genuanceerd beeld van de Nederlandse politiek, waarbij de positieve aspecten, zoals de resultaten die Bergkamp heeft behaald, worden afgewogen tegen de negatieve ervaringen, zoals de persoonlijke aanvallen en de toenemende polarisatie.