Een uniek woonwagenkamp in Den Haag, verborgen achter een bordeauxrood hek, toont een wereld van luxe en traditionele codes, waar bezoekers direct de blik van de bewoners voelen en een eigen 'burger'-status krijgen. Het kamp, bewoond door Ed en Natalie, staat in schril contrast met de omgeving en biedt een fascinerend inkijkje in een gesloten gemeenschap.

Een Wereld achter het Hek

De Viaductweg in Den Haag herbergt een ongewone gemeenschap: een woonwagenkamp dat zich afzet van de buitenwereld met een bordeauxrood hek. Wie het terrein betreedt, ervaart direct een gevoel van observatie, alsof de bewoners de nieuwkomer nauwlettend volgen. De sfeer is er een van ‘thuis horen’ of ‘niet thuishoren’, waarbij de ongeschreven regels niet worden uitgelegd, maar voelbaar zijn. De bewoners zijn terughoudend en waakzaam, wat een gevoel van exclusiviteit creëert.

Binnen de woonwagens vinden bezoekers een verrassend interieur. De woningen zijn voorzien van luxe voorzieningen, zoals airconditioning en een televisie van maar liefst 100 inch. De inrichting is opvallend, met veel fluweel, plastic bloemen en een prominente aanwezigheid van de Nederlandse vlag, een verwijzing naar de WK-deelname van het Nederlands elftal. Natalie, de partner van Ed, verdedigt de stijl, en noemt het simpelweg "onze stijl."

Ed de Jong, 58, is de eigenaar van het woonwagenkamp en drijft samen met zijn broer en neef Primera-winkels in de stad. Hij is een prominente figuur binnen de gemeenschap en staat vaak op de veranda om te zwaaien naar passanten. De zorg voor de inrichting en de dagelijkse voorzieningen, zoals de aankoop van flessen Spa-water, worden door hem met een knipoog op zich genomen.

Een Gesloten Gemeenschap met een Verleden

De bewoners van het woonwagenkamp beschouwen mensen van buitenaf als 'burgers', een term die de afstand tussen hen en de rest van de samenleving benadrukt. Hoewel Ed en Natalie zelf niet op een kamp zijn opgegroeid, zijn ze deel geworden van een gemeenschap met een rijke, maar ook complexe geschiedenis. De woonwagenkampen in Nederland hebben een lange traditie, vaak verbonden aan een nomadisch levensstijl en een eigen culturele identiteit.

Historisch gezien waren woonwagenkampen vaak een plek voor mensen die zich niet konden vinden in de gevestigde orde. Ze leefden van het reizen, het handelen en het klussen, en hadden een eigen manier van leven die vaak botste met de conventies van de 'burger'-samenleving. In de loop der tijd zijn de woonwagenkampen steeds meer vastgelegd en geïntegreerd, maar de tradities en de onderlinge solidariteit blijven sterk.

De huidige generatie bewoners, zoals Ed en Natalie, heeft zich vaak een comfortabel bestaan opgebouwd, maar behoudt tegelijkertijd de banden met de gemeenschap en de eigen identiteit. De combinatie van luxe en traditionele waarden is een kenmerk van deze nieuwe generatie reizigers, die probeert een brug te slaan tussen de oude en de nieuwe wereld.

De Betekenis van een Gesloten Leefwereld

Het woonwagenkamp aan de Viaductweg roept vragen op over integratie, identiteit en de behoefte aan een eigen leefwereld. De afgeslotenheid van het kamp, de waakzaamheid van de bewoners en de specifieke inrichting van de woningen zijn allemaal signalen van een gemeenschap die zich bewust is van haar eigen identiteit en die deze wil beschermen.

De aanwezigheid van luxe voorzieningen in een woonwagenkamp, zoals een 100-inch televisie en airconditioning, is opvallend en kan worden gezien als een teken van verandering. Het toont aan dat de traditionele levensstijl zich heeft aangepast aan de moderne tijd, zonder dat de kernwaarden van de gemeenschap verloren zijn gegaan.

De term 'burger', die door de bewoners wordt gebruikt om mensen van buitenaf te beschrijven, is een herinnering aan de historische afstand tussen de woonwagenkampen en de rest van de samenleving. Het is een term die zowel een gevoel van exclusiviteit als een gevoel van verbinding met de eigen gemeenschap kan uitdrukken.