Een moeder en dochter hebben al twintig jaar lang elk jaar een foto van zichzelf voor hetzelfde kunstwerk gemaakt, een traditie die voortzet tot de kleinkind van de moeder drie jaar oud is. De unieke documentatie van de groei van een kind, vastgelegd voor een iconisch Mondriaan schilderij, heeft een onverwachte populariteit verworven en biedt een bijzonder perspectief op de verloop van tijd.

De Twintigjarige Traditie

Anne Karine Lemstra (59) en haar dochter Becca (23) zijn al twee decennia lang trouw aan hun jaarlijkse ritueel: een foto maken voor de ‘Victory Boogie Woogie’ van Piet Mondriaan in het Kunstmuseum in Den Haag. De traditie begon toen Becca nog een peuter was en de poster van het schilderij op haar kamer hing, waardoor ze het kunstwerk als ‘haar’ schilderij beschouwde. De eerste foto legde vast hoe Becca eruitzag toen ze nog precies onder de lijst paste, wat de inspiratie vormde voor de jaarlijkse herhaling.

Elk jaar kiest Becca zelf de kleding die ze draagt, een reflectie van de mode en haar persoonlijke stijl in dat jaar. Haar moeder, Anne Karine, documenteert de foto's en heeft een indrukwekkende collectie opgebouwd, die de camera-evolutie van de moeder zelf laat zien, van digitale Sony’s tot eerste Nikon modellen. De foto's vormen een visuele tijdslijn van Becca’s groei, waarbij de veranderende kledingstijlen en de steeds groter wordende afstand tot het schilderij de verloop van de jaren illustreren.

De traditie is niet zonder humor. Becca heeft soms moeite met de kledingkeuze en sommige foto’s vindt ze nu minder charmant. Anne Karine weigert echter bepaalde foto’s te verwijderen, omdat ze een belangrijk onderdeel vormen van de complete reeks en de ‘groeidoel’ vertegenwoordigen. De pogingen om de ‘groeidoel’ te bereiken, waarbij Becca de lijst van het schilderij weer zou overstijgen, werden door het dragen van hakken in een poging om dit te compenseren, maar zonder succes.

Mondriaan en de ‘Victory Boogie Woogie’

De ‘Victory Boogie Woogie’ is een van de laatste werken van Piet Mondriaan, een Nederlandse kunstenaar die bekend staat om zijn abstracte, geometrische stijl. Het schilderij, voltooid in 1944 in New York, is een complex en levendig werk dat elementen van jazzmuziek en de Amerikaanse cultuur combineert met Mondriaans kenmerkende strepen en primaire kleuren. Het kunstwerk is een belangrijk onderdeel van de collectie van het Kunstmuseum Den Haag en trekt jaarlijks vele bezoekers.

Mondriaan (1872-1944) ontwikkelde zijn unieke stijl in de vroege twintigste eeuw, waarbij hij de nadruk legde op de essentie van vormen en kleuren. Zijn werk werd een belangrijke invloed op de abstracte kunstbeweging en heeft een blijvende impact op de moderne design en architectuur. De ‘Victory Boogie Woogie’ is een hoogtepunt in zijn oeuvre en staat symbool voor de hoop en optimisme die Mondriaan ervoer tijdens de Tweede Wereldoorlog.

De keuze voor dit specifieke schilderij als achtergrond voor de jaarlijkse foto’s is symbolisch. Het vertegenwoordigt een constante in een veranderende wereld, een ankerpunt in de groei van Becca. De traditie verbindt de kunst van Mondriaan met het persoonlijke verhaal van een moeder en dochter, en creëert een unieke en ontroerende documentatie van de tijd.

De Populariteit en de Toekomst

De foto’s van Anne Karine en Becca zijn online viraal gegaan, waarbij mensen de unieke manier waarop de groei van een kind wordt vastgelegd, bewonderen. De traditie heeft de aandacht getrokken van kunstliefhebbers en gezinnen over de hele wereld, en inspireert anderen om op hun eigen manier de tijd vast te leggen. De jaarlijkse foto's zijn uitgegroeid tot een online fenomeen, waarbij de community betrokken raakt bij de voortgang van Becca's groei.

Anne Karine en Becca zijn van plan de traditie voort te zetten tot Becca's toekomstige kind drie jaar oud is. Dit betekent dat er nog minstens vijf jaar aan foto's bij zullen komen, wat de collectie tot een indrukwekkende en emotionele reis door de tijd maakt. De traditie is niet alleen een persoonlijke documentatie, maar ook een getuigenis van de kracht van kunst en de band tussen een moeder en haar dochter.

De populariteit van de foto’s heeft ook geleid tot vragen over de commerciële waarde van de reeks. Hoewel er geen concrete plannen zijn om de foto’s te verkopen, is de mogelijkheid niet volledig uitgesloten. Voor nu genieten Anne Karine en Becca echter vooral van de traditie zelf en de bijzondere band die het creëert.