Een moeder en dochter hebben al twintig jaar lang jaarlijks een foto bij hetzelfde kunstwerk gemaakt, een traditie die voortzet tot hun kleinkind de leeftijd van drie jaar bereikt. De unieke documentatie van de groei van Becca, vastgelegd voor de 'Victory Boogie Woogie' van Mondriaan, biedt een onverwacht perspectief op de verloop van tijd en de ontwikkeling van een jong meisje.

De Traditie van de 'Victory Boogie Woogie'

Anne Karine Lemstra (59) en haar dochter Becca (23) hebben een bijzondere traditie in stand gehouden die inmiddels al twintig jaar duurt. Elk jaar, op dezelfde plek in het Kunstmuseum, poseren moeder en dochter voor de 'Victory Boogie Woogie' van Piet Mondriaan, waarbij een foto wordt genomen die de groei van Becca documenteert. Deze jaarlijkse rituelen vormen een unieke visuele kroniek van haar ontwikkeling, van een klein meisje dat onder de lijst van het schilderij paste tot een jonge vrouw die er nu naast staat. De traditie begon toen Becca drie jaar oud was en de familie een poster van het schilderij voor haar kamer had gekregen.

De foto's vormen een collage van veranderende camera's, kledingstijlen en persoonlijke reflecties. Anne Karine wijst met trots op de verschillende camera's die ze in de loop der jaren heeft gebruikt, van digitale Sony's tot haar eerste Nikon. Becca, daarentegen, bekritiseert soms de kledingkeuzes van haar jongere zelf, wat een humoristisch inzicht geeft in de veranderende smaak en zelfbeeld van een jong persoon. De jaarlijkse foto’s zijn meer dan alleen een registratie van groei; ze zijn een spiegel van de tijd zelf.

De keuze van kleding voor de foto’s is vaak een weerspiegeling van de trends en de persoonlijke stijl van Becca in dat jaar. Soms koos ze bewust kleding die representatief was voor de periode, terwijl andere jaren de keuze meer impulsief was. De traditie is uitgegroeid tot een kunstzinnige variant op de traditionele streepjes op de deurpost, een visuele weergave van de groeiende jaren.

Mondriaan en de 'Victory Boogie Woogie'

De 'Victory Boogie Woogie' is een iconisch werk van de Nederlandse kunstenaar Piet Mondriaan, voltooid in 1942 in New York. Het schilderij, dat deel uitmaakt van de De Stijl-beweging, kenmerkt zich door de abstracte geometrische vormen en de verminderde kleuren die typisch zijn voor Mondriaans latere werk. Het werk werd in 1944 bijna verloren tijdens de Tweede Wereldoorlog en werd pas in 1974 teruggevonden in een kluis in Zwitserland.

Mondriaan, geboren in 1872, was een invloedrijke figuur in de ontwikkeling van de abstracte kunst. Zijn werk, dat zich kenmerkt door de reductie tot de essentie van vorm en kleur, heeft een enorme impact gehad op de kunstwereld en de architectuur. De 'Victory Boogie Woogie', ondanks de turbulente omstandigheden van zijn creatie tijdens de oorlog, staat symbool voor hoop en optimisme.

Het Kunstmuseum, waar de 'Victory Boogie Woogie' nu permanent tentoongesteld is, is een toonaangevend museum voor moderne en hedendaagse kunst in Nederland. Het museum bezit een belangrijke collectie werken van Mondriaan en andere Nederlandse kunstenaars uit de 20e eeuw. De aanwezigheid van het schilderij in het museum maakt het tot een populaire bestemming voor kunstliefhebbers en toeristen.

De Betekenis van de Traditie

De traditie van Anne Karine en Becca is een onverwachte manier om de tijd en de verandering te vieren. De foto’s bieden een uniek perspectief op de groei van een kind en de verloop van de jaren. De traditie is een persoonlijke en intieme documentatie, maar tegelijkertijd ook een universeel herkenbaar verhaal over ouderlijkheid, groei en de kracht van kunst.

De traditie is niet alleen een persoonlijke herinnering voor moeder en dochter, maar ook een inspiratiebron voor anderen. De foto’s zijn online gedeeld en hebben veel aandacht en bewondering ontvangen. De unieke aanpak van het vastleggen van groei en verandering heeft de harten van velen geraakt.

De traditie zal voortgezet worden totdat Becca’s toekomstige kind de leeftijd van drie jaar bereikt. Dit markeert een nieuwe fase in het verhaal en een verdere uitbreiding van de familiebanden. De foto’s zullen dan een nog rijkere en diepere betekenis krijgen.