[Krachtige leadparagraaf] Barrie Stevens (82), legendarische danser en componist met een carrière die zich uitstrekt over meer dan vijf decennia, blikte in...
[Krachtige leadparagraaf] Barrie Stevens (82), legendarische danser en componist met een carrière die zich uitstrekt over meer dan vijf decennia, blikte in een recente reflectie terug op zijn leven en erkende dat zijn rol als jurylid mogelijk zijn identiteit als artistiek creatief heeft beïnvloed. De bekendmaking kwam vooraf op een solovoorstelling waarin hij voor het eerst openlijk twijfelt over de keuze om tien jaar op een jurytafel te zitten in plaats van op een dansvloer.
Barrie Stevens begon zijn carrière in de jaren zestig als danser in het Nederlandse theater, waar hij zich snel een naam maakte door zijn unieke combinatie van klassieke dans en absurdistische humor. Zijn werk als choreograaf en componist bracht hem naar internationale podiums, waaronder het Royal Court Theatre in Londen en het Théâtre des Champs-Élysées in Parijs. Tijdens zijn loopbaan ontving hij meerdere prijzen, waaronder de prestigieuze Gouden Dansstok in 2005. In de jaren tachtig maakte hij de overstap naar het jurypanel van het Nederlandse Dansfestival, een rol die hij tien jaar lang bekleedde.
De keuze om jurylid te worden werd destijds gezien als een natuurlijke evolutie in zijn carrière, met de nadruk op mentorship en het ondersteunen van jonge talenten. Stevens zelf had destijds verklaard dat hij zijn ervaring wilde delen en dat het jurywerk “een manier was om de danswereld te blijven beïnvloeden, ook als ik zelf niet meer op de vloer stond”. Deze overgang maakte echter, volgens insiders, een diepe kloof in zijn persoonlijke identiteit.
In zijn recente solovoorstelling, die in een klein theater in Utrecht speelde, liet Stevens zijn twijfels over zijn keuze als jurylid aan het licht. “Ik had misschien niet tien jaar achter een jurytafel moeten zitten. Ik voelde me soms als een toeschouwer in mijn eigen leven,” zei hij tijdens een interview met een lokale krant. Deze uitspraak heeft binnen de danswereld tot veel discussie geleid, met artikelen die zowel empathisch als analytisch zijn.
Psychologen wijzen erop dat het terugblikken op een lang leven vaak leidt tot herinterpretatie van keuzes die vroeger als logisch werden ervaren. Voor Stevens, die zijn hele leven in het centrum van de spotlichten heeft gestaan, kan het passief zijn geweest om zich in een rol te verplaatsen die hem minder direct betrokken bij de creatieve processen liet zijn. Deze introspectie heeft ook zijn vrienden en collega’s verrast, die hem altijd als een krachtige, onvermijdelijke figuur in de danswereld hebben gezien.
De openheid van Stevens heeft een nieuw licht geworpen op de rol van juryleden in artistieke festivals en de druk die deze posities kunnen opleggen. Experts in de danswereld benadrukken dat zijn reflectie een discussie kan opwekken over de balans tussen mentorship en creatieve vrijheid. “Zijn ervaringen zijn een waarschuwing voor jonge kunstenaars die hun eigen identiteit kunnen verliezen door te veel te focussen op het beoordelen van anderen,” zegt dr. Els van den Berg, hoogleraar kunstgeschiedenis aan de Universiteit van Amsterdam.
Binnen het theater is Stevens’ solovoorstelling al een succes, met volle zalen en een intensieve kritiek. Sommige recensenten zien in zijn openheid een inspiratiebron voor anderen om hun eigen levenskeuzes te heroverwegen, terwijl anderen het beschouwen als een teken van kwetsbaarheid in een vak dat vaak onverzettelijkheid vereist.