Na zestien jaar van intens verdriet en een diepgaande rouwreis heeft Eric Boers, die in 2010 en 2012 zijn twee kinderen verloor aan de zeldzame kinderkanker neuroblastoom, een gevoel van innerlijke vrede gevonden. Zijn persoonlijke verhaal, vastgelegd in het recent uitgekomen boek ‘Jojo van de ziel. Voor als rouw altijd blijft’, werpt een licht op de verwoestende impact van kindverlies en de lange, complexe weg naar acceptatie.

Wat is er gebeurd?

Eric Boers, een man uit Enschede, werd geconfronteerd met een onvoorstelbaar verdriet toen hij zijn zoontje Tristen (2,5 jaar) en dochter Bibi (7 jaar) verloor aan neuroblastoom. Tristen overleed in juli 2010, gevolgd door Bibi slechts twee jaar later. Dit maakt het gezin Boers tot het enige bekende Nederlandse gezin dat tweemaal getroffen is door deze agressieve en zeldzame vorm van kinderkanker. De gebeurtenis heeft een diepgaande impact gehad op Boers, die zich lange tijd overweldigd voelde door duisternis en een gebrek aan zingeving.

Na een periode van intense rouw en een zoektocht naar een manier om met het verlies om te gaan, heeft Boers uiteindelijk een gevoel van innerlijke vrede gevonden. Hij beschrijft het als een ‘jojo van de ziel’, een constante afwisseling van opkomende en dalende gevoelens. Hoewel het verdriet nooit helemaal verdwijnt, heeft hij geleerd om de herinnering aan zijn kinderen te koesteren en een nieuwe betekenis aan het leven te geven.

Boers deelt zijn ervaringen in zijn boek, dat hij tien jaar lang met zorgvuldigheid heeft geschreven. De titel ‘Jojo van de ziel’ weerspiegelt de cyclische aard van rouw en de constante beweging tussen hoop en wanhoop. Het boek is bedoeld als een steun voor andere mensen die met verlies te maken hebben en als een erkenning van de complexiteit van het rouwproces.

Achtergrond en context

Neuroblastoom is een zeldzame en agressieve vorm van kinderkanker die ontstaat in de zenuwcellen. Het treft voornamelijk jonge kinderen en de oorzaak is vaak onbekend. De behandeling kan intensief zijn en de overlevingskansen variëren afhankelijk van het stadium van de kanker en de reactie op de behandeling. In het geval van Bibi was er aanvankelijk hoop op genezing door een experimentele behandeling in de Verenigde Staten, die op dat moment nog niet in Nederland beschikbaar was.

De dood van Tristen en Bibi had een enorme impact op de gemeenschap in Enschede, waar veel mensen mee leefden met het gezin Boers. De situatie werd nog schrijnender toen bleek dat Bibi, ondanks de hoopvolle ontwikkelingen, toch overleed. De omstandigheden rondom Bibi's overlijden, waarbij ze de behandeling in de VS niet heeft kunnen ondergaan, versterkten het gevoel van verlies en onrechtvaardigheid.

Het boek van Eric Boers is niet alleen een persoonlijke getuigenis, maar ook een bijdrage aan het gesprek over rouw en verlies. Rouwprocessen zijn vaak complex en individueel, en er is niet altijd een duidelijke ‘juiste’ manier om met verlies om te gaan. Boers’ verhaal benadrukt het belang van steun, begrip en de erkenning dat rouw een langdurig proces kan zijn.

Reacties en gevolgen

De publicatie van ‘Jojo van de ziel’ heeft veel aandacht getrokken en heeft geleid tot een openhartig gesprek over kindverlies en rouw. Boers hoopt dat zijn boek anderen kan helpen om hun eigen verdriet te verwerken en te begrijpen dat ze niet alleen zijn. Hij benadrukt dat rouw geen lineair proces is en dat er geen finishlijn bestaat.

De ervaringen van Boers hebben ook de aandacht gevestigd op de behoefte aan meer ondersteuning voor families die te maken hebben met kindverlies. Hoewel er in Nederland wel rouwbegeleiding beschikbaar is, is er vaak een lange wachtlijst en is de ondersteuning niet altijd toegankelijk voor iedereen die het nodig heeft. De publiciteit rondom Boers’ boek kan mogelijk leiden tot meer investeringen in rouwzorg en meer bewustzijn over de impact van kindverlies.

Boers beschrijft in zijn boek momenten van diepe wanhoop, waarin hij zich afvroeg of hij ooit nog een waardevol leven zou kunnen leiden. Hij bekende zelfs gedacht te hebben dat hij niet meer verder wilde leven, niet omdat hij niet wilde leven, maar omdat de pijn te groot was. Uiteindelijk vond hij de kracht om door te gaan en een nieuwe betekenis aan het leven te geven, mede dankzij de steun van zijn omgeving en de herinnering aan zijn kinderen.