Columniste Roos Schlikker verruilt na dertien jaar haar stekje bij Het Parool voor Trouw, waar ze tijdelijk de achterpagina’s zal bemannen en later een vaste plek krijgt op donderdag. Haar overstap wordt gezien als een versterking voor de krant, maar werpt ook licht op de persoonlijke en emotionele drijfveren achter haar schrijverschap, en de vergelijking met andere prominente Nederlandse auteurs zoals Han Voskuil en Frida Vogels.
Roos Schlikker, bekend om haar persoonlijke en introspectieve columns, maakt de overstap van Het Parool naar Trouw. Ze zal in eerste instantie de zomervervanging van Nicolien Mizee op de achterpagina op zaterdag op zich nemen, waarna ze na vier weken een vaste plek krijgt op donderdag. Deze verandering markeert het einde van een dertienjarig dienstverband met Het Parool, een periode waarin ze een trouwe lezersbasis heeft opgebouwd. Schlikker staat bekend om haar bereidheid om persoonlijke correspondentie met lezers te onderhouden, een aspect dat ze als een van de meest bevredigende elementen van haar werk beschouwt.
Schlikker (51) is een veelzijdig talent, werkzaam als journalist, columnist en scenarist. Ze verwierf ook bekendheid door haar optredens in televisieprogramma's als Vandaag Inside, De Wereld Draait Door en Wie is de Mol. Deze optredens beschrijft ze zelf als de rol van ‘excuusschrijver’ tussen haar door haar zoons bewonderde youtubers. Haar populariteit bij een breder publiek is mede te danken aan haar openhartigheid en de manier waarop ze universele thema’s aansnijdt door persoonlijke ervaringen te delen.
Haar werk wordt vaak gekenmerkt door een eerlijkheid die lezers aanspreekt. Schlikker legt uit dat haar jeugd, gekenmerkt door de bipolaire stoornis van haar moeder, een cruciale rol heeft gespeeld in haar ontwikkeling als schrijver. De noodzaak om onuitgesproken ervaringen in woorden te vangen, bleek voor haar een bevrijdende kracht. Het verlies van haar ouders heeft een leegte achtergelaten, met name het gemis aan de gesprekken over de menselijke geest die ze vroeger voerden.
De thematiek in Schlikkers werk, zoals de complexe relatie met haar moeder en de impact daarvan op haar eigen identiteit, is niet uniek in de Nederlandse literaire wereld. Frits Abrahams, columnist bij NRC, trekt parallellen tussen Schlikker en andere gevestigde auteurs, met name Han Voskuil en Frida Vogels. Deze auteurs delen een vergelijkbare populariteit en een aanzienlijk oeuvre. Abrahams geeft toe een voorkeur te hebben voor Voskuil, vanwege diens laconiek en humor, in tegenstelling tot de ‘loden ernst’ die Vogels kenmerkt.
Voskuil, bekend van zijn magnum opus Het Bureau, en Vogels, met De harde kern, worden door Abrahams gekarakteriseerd door hun verschillende stijlen. Voskuil’s openingszin, “Dag meneer Beerta”, staat in contrast met Vogels’ openingszin, “Het was zondagmorgen.” Deze verschillen illustreren de uiteenlopende benaderingen van hun respectievelijke verhalen. Abrahams wijst ook op een gemeenschappelijk element: de expliciete beschrijving van de persoon met wie ze samenwoonden, wat tot ‘wrange beelden’ van die ‘Ander’ leidt.
De vergelijking met Voskuil en Vogels plaatst Schlikker in een rijk literaire landschap, waarin persoonlijke verhalen en de verkenning van complexe relaties centraal staan. Hoewel Schlikker een andere stijl hanteert dan Voskuil en Vogels, deelt ze met hen de ambitie om diepgaande menselijke ervaringen te onderzoeken en te verwoorden. De overstap naar Trouw biedt haar een nieuw platform om haar unieke stem te laten horen en een breder publiek te bereiken.
De overstap van Roos Schlikker naar Trouw wordt door de krant zelf geprezen als een versterking van hun redactie. Haar expertise en haar vermogen om lezers te raken met persoonlijke verhalen, zullen naar verwachting een waardevolle toevoeging zijn aan de achterpagina en de donderdaguitgave. De verwachting is dat haar columns een breed publiek zullen aanspreken, vergelijkbaar met de populariteit die ze bij Het Parool genoot.
De persoonlijke openhartigheid van Schlikker, en de manier waarop ze haar eigen jeugd en de invloed van haar moeder in haar werk verwerkt, heeft een grote impact gehad op haar lezers. De persoonlijke correspondentie die ze ontvangt, bevestigt de waarde van haar eerlijkheid en de universele herkenbaarheid van haar thema’s. Deze connectie met haar lezers is een belangrijk onderdeel van haar werkplezier.
De vergelijking met Voskuil en Vogels, zoals geschetst door Frits Abrahams, suggereert dat Schlikker zich in een illustere rij van Nederlandse auteurs bevindt. Haar overstap naar Trouw biedt haar de mogelijkheid om haar positie in de literaire wereld verder te consolideren en een nog breder publiek te bereiken met haar introspectieve en ontroerende columns.