Marnix eert zijn tijdens Vierdaagse overleden vader en poetst de kots van het monument: ‘Zo ouwe, het is weer schoon’

Elk jaar keert Marnix Lankreijer terug naar het startterrein van de Vierdaagse om het monument te reinigen ter nagedachtenis aan zijn vader, die tijdens de wandeltocht van 2006 overleed, een gebeurtenis die de mars tijdelijk stopzette. De rituele schoonmaak, die hij al jaren uitvoert, is een manier voor hem om afscheid te nemen en respect te tonen, ondanks de vandalisme dat het monument vaak te verduren krijgt.

Marnix Lankreijer vervult al ruim twintig jaar een unieke en persoonlijke traditie tijdens de Vierdaagse: het schoonmaken van een monument ter nagedachtenis aan zijn vader, Wim Lankreijer. Wim overleed in 2006, kort na de start van de Vierdaagse, op de camping bij de douches. Die dag werd de Vierdaagse na één dag afgebroken nadat twee wandelaars overleden waren. Het monument, dat in 2007 werd opgericht, is een herdenkingsplaats voor beide overledenen en vormt voor Marnix een belangrijke plek van emotionele verbinding.

De schoonmaak is voor Marnix meer dan een routine; het is een manier om de herinnering aan zijn vader levend te houden en een vorm van respect te betonen. Hij beklimt het hekje rondom het monument met behulp van een geleende bank en stoel, een fysieke inspanning die symbool staat voor de toewijding die hij voelt. Met een emmer schoonmaakspullen, en een tikje met zijn zegelring op de steen, reinigt hij het monument, waarbij hij vaak braaksel, etensresten en andere vormen van vandalisme verwijdert.

Na jaren van verdriet, heeft Marnix de afgelopen jaren een helend proces doorgemaakt door zelf de Vierdaagse te lopen. Hij zou de tocht eigenlijk al in 2006 met zijn vader lopen, maar blessures stonden dit in de weg. De wandelmars zelf heeft hem geholpen om de pijn te verwerken en een nieuwe waardering voor de Vierdaagse te ontwikkelen, ondanks de pijnlijke herinneringen die er aan verbonden zijn.

De Vierdaagse van 2006 staat in de geschiedenisboeken als een bijzonder tragische editie. Na afloop van de eerste dag werden twee wandelaars dood aangetroffen, waaronder Wim Lankreijer. Dit leidde tot een onmiddellijke stopzetting van de Vierdaagse, een ongekende gebeurtenis in de lange geschiedenis van het evenement. De dood van de wandelaars veroorzaakte landelijke rouw en leidde tot een intensivering van de veiligheidsmaatregelen en medische controles tijdens de Vierdaagse.

De oprichting van het monument in 2007 was een reactie op deze tragische gebeurtenissen. Het monument is bedoeld als een herdenkingsplaats voor de overleden wandelaars en als een teken van respect voor alle deelnemers aan de Vierdaagse. Het is een plek waar wandelaars, familieleden en toeschouwers stil kunnen staan bij de kwetsbaarheid van het menselijk lichaam en de veerkracht van de menselijke geest.

Naast het monument voor Wim Lankreijer en de andere overleden wandelaar, maakt Marnix ook twee andere beelden in de buurt schoon. Vooral het Japans wandelmonument vereist veel aandacht, omdat dit vaak wordt gebruikt als bankje of tafeltje, wat resulteert in vervuiling en beschadiging. Marnix’s opmerking over het gebrek aan respect voor de monumenten onderstreept de noodzaak van meer bewustzijn en zorg voor deze belangrijke herdenkingsplaatsen.

De traditie van Marnix Lankreijer roept vragen op over respect voor herdenkingsplaatsen en de verantwoordelijkheid van bezoekers. Hoewel het monument een belangrijke functie vervult, wordt het vaak onrespectvol behandeld, met vandalisme en vervuiling als gevolg. Marnix’s inspanningen om het monument schoon te maken, zijn een krachtig signaal dat meer aandacht en respect vereist.

De Vierdaagse is een evenement dat emoties oproept en diepe verbindingen creëert. Het overlijden van wandelaars, en de daaropvolgende traditie van Marnix, benadrukken de kwetsbaarheid en de veerkracht die kenmerkend zijn voor dit evenement. Het is een herinnering aan de waarde van menselijk leven en de noodzaak van respect voor de herinnering aan hen die zijn overleden.

De schoonmaakrituelen van Marnix dienen als een persoonlijke manier om met verlies om te gaan en tegelijkertijd een oproep tot meer respect en verantwoordelijkheid voor de gemeenschap. Zijn toewijding aan deze traditie inspireert tot reflectie en herinnering, en draagt bij aan de betekenis van de Vierdaagse als een evenement van zowel fysieke inspanning als emotionele verbinding.